Orka (Orcinus orca) to największy przedstawiciel rodziny delfinowatych: samce osiągają do 980 cm długości i 6600 kg masy, samice do 770 cm i 4700 kg. Żyje w grupach rodzinnych liczących od 5 do 40 osobników, prowadzonych przez najstarszą i najbardziej doświadczoną samicę: to struktura matrylinearna, w której kilka pokoleń, matki, ich dorastające potomstwo i wnuki, pływa razem przez dziesięciolecia. Jako drapieżnik szczytowy poluje na ponad 140 gatunków zdobyczy, od ryb po foki, inne walenie i żółwie morskie: różne populacje wykształciły przy tym odrębne techniki łowieckie i dialekty, przekazywane z pokolenia na pokolenie. To jedna z cech, za które orkę uznaje się za jednego z najbardziej inteligentnych i społecznie złożonych ssaków morskich.
Pod wodą orki spotyka się niemal wyłącznie na snorkelingu lub z pokładu łodzi, nie na klasycznym nurkowaniu z butlą: pływają szybko, blisko powierzchni i rzadko schodzą na głębokość typowego nurkowania rekreacyjnego. Najsłynniejszym miejscem na świecie jest norweski Skjervøy koło Tromsø, gdzie od listopada do stycznia orki i humbaki podążają za wędrującymi ławicami śledzia, a operatorzy organizują wejścia do wody w piankach i z rurką, dopasowane do trasy przemieszczającego się stada. W katalogu wypraw Umiko orki pojawiają się sezonowo przy dwóch kierunkach: na Galapagos bywają widywane z pokładu i podczas nurkowań w archipelagu Wolf i Darwin, a w nowozelandzkim rezerwacie Poor Knights Islands częściej latem, w oknie listopad-kwiecień, obok mola-mola i płaszczek. W żadnym z tych miejsc spotkanie nie jest elementem gwarantowanym: orki są zwierzętami migrującymi, a ich trasy zależą przede wszystkim od dostępności pokarmu.
Obserwacja orek podlega przepisom podobnym do innych waleni: w Norwegii krajowe wytyczne obserwacji obowiązują każdego, kto wchodzi na wody, gdzie mogą pojawić się wieloryby, zarówno turystów, jak i operatorów komercyjnych. Wytyczne każą zachować odpowiedni dystans od zwierząt i zakazują prób przyciągania ich, dotykania czy karmienia, na przykład hałasem lub światłem błyskowym. Ta sama zasada, dystans i brak kontaktu fizycznego, obowiązuje niezależnie od tego, czy orkę spotyka się przy Skjervøy, na Galapagos, czy przy Poor Knights: to zwierzę decyduje, czy podpłynie bliżej, nie odwrotnie.