Malpelo

Nie, na Malpelo da się nurkować wyłącznie z pokładu liveaboardu. Podróż zaczyna się lotem do Cali (lotnisko Alfonso Bonilla Aragón), skąd jedzie się około 2,5 godziny do portu Buenaventura na wybrzeżu Pacyfiku. Stamtąd liveaboard płynie do wyspy od 30 do 40 godzin, często po wzburzonym morzu, a same rejsy trwają zwykle 9-11 nocy. Od 2018 roku do rezerwatu wpuszczane są wyłącznie łodzie wypływające z Kolumbii, a wewnątrz jego granic może przebywać jednocześnie tylko jeden liveaboard.

Zalecany jest certyfikat Advanced Open Water Diver i minimum 50 zalogowanych nurkowań. Wokół wyspy panują silne i zmienne prądy, morze bywa wzburzone, a większość nurkowań to nurkowania dryfowe na otwartym oceanie, z dala od jakiejkolwiek pomocy z lądu. To nie jest kierunek na pierwsze safari nurkowe.

Bo nigdzie indziej nie spotyka się tylu rekinów naraz. Przy stanowisku La Nevera gromadzą się ławice rekinów młotów tropikalnych liczące nawet 200-300 osobników, którym towarzyszą jeszcze liczniejsze grupy żarłaczy jedwabistych, w rezerwacie odnotowane na ponad 1000 sztuk. Malpelo tworzy razem z Wyspą Kokosową w Kostaryce i Galapagos w Ekwadorze tzw. Trójkąt Rekinów Młotów, korytarz migracyjny łączący te trzy odległe wyspy oceaniczne.

Rekiny młoty widuje się najczęściej w sezonie suchym, styczeń-maj, gdy zimne prądy wypływowe przynoszą do rezerwatu najwięcej pożywienia. Żarłacze jedwabiste pojawiają się najliczniej maj-lipiec, a rekiny wielorybie lipiec-wrzesień, zwłaszcza po północnej stronie wyspy, już w cieplejszym sezonie deszczowym. Nurkować można cały rok, ale trafienie w odpowiednie okno zwiększa szansę na konkretny gatunek.

To kolumbijski rezerwat przyrody, ustanowiony w 1995 roku i trzykrotnie rozszerzany, do dziś obejmujący łącznie ponad 857 500 hektarów, z czego 99% to wody oceaniczne. To największa strefa całkowitego zakazu połowów we wschodnim Pacyfiku tropikalnym. Na listę światowego dziedzictwa UNESCO wpisano go w 2006 roku jako ostoję rzadkich gatunków: oprócz masowych ławic rekinów młotów i żarłaczy jedwabistych to jedno z niewielu miejsc na świecie z potwierdzonymi obserwacjami rekina piaskowego, a wody rezerwatu są też ostoją graników olbrzymich i ryb żaglicowatych.

Nie, to nie jest kierunek na wycieczkę lądową. Malpelo to naga skała wulkaniczna bez źródeł wody pitnej, z najwyższym punktem Cerro de la Mona sięgającym 376 m n.p.m. Jedynym stałym mieszkańcem jest niewielki, rotacyjny posterunek kolumbijskiej marynarki wojennej, obecny na wyspie od 1986 roku. Na skałach gniazduje za to największa na świecie kolonia głuptaków galapagoskich, licząca ponad 40 tysięcy osobników, a nurkowie i naukowcy pozostają na pokładzie liveaboardu i nie lądują na wyspie.

Poza ławicami rekinów młotów i żarłaczy jedwabistych w tych wodach pojawiają się manty oceaniczne, orlenie cętkowane, tuńczyki i żaglice, a przy północnej stronie wyspy najczęściej widuje się rekiny wielorybie. Na stanowiskach nurkowych spotyka się też swobodnie pływające mureny oraz rekiny białopłetwe i galapagoskie, a od czasu do czasu w pobliżu przepływają humbaki i płetwale błękitne.