Republika Południowej Afryki

Zależy od wybrzeża, bo RPA nie ma jednego sezonu. Wschodnie wybrzeże, od Sodwana Bay po Aliwal Shoal w KwaZulu-Natal, nurkuje się przez cały rok w wodzie 20-28°C, najcieplej od listopada do kwietnia. Zachodnie wybrzeże przy Kapsztadzie ma najlepsze warunki od grudnia do lutego, czyli latem na półkuli południowej, choć temperatura wody i tak rzadko przekracza tam 20°C. Od czerwca do lipca dochodzi do tego osobne wydarzenie: sardine run wzdłuż Wild Coast, z własnym, wąskim oknem czasowym niezależnym od reszty sezonu nurkowego.

Sardine run to coroczna wędrówka miliardów sardynek południowoafrykańskich wzdłuż wschodniego wybrzeża RPA, opisywana jako jedna z największych migracji biomasy na Ziemi. Ławice ruszają w maju znad Agulhas Bank, w czerwcu docierają do Wild Coast w Prowincji Przylądkowej Wschodniej, a pod koniec czerwca lub w lipcu do południowego wybrzeża KwaZulu-Natal. Pojedyncza ławica bywa dłuższa niż 7 km, a za sardynkami podążają delfiny pospolite w stadach liczących nawet 18 tysięcy sztuk, żarłacze miedziane, wieloryby Bryde'a i głuptaki przylądkowe polujące z powietrza. Zjawisko zależy od układu prądów i pogody: żaden wyjazd go nie gwarantuje, nawet w typowym oknie czerwiec-lipiec.

Nie, to popularny mit. Umowną granicę Oceanu Atlantyckiego i Indyjskiego wyznacza leżący dalej na wschód Przylądek Igielny (Cape Agulhas), najbardziej na południe wysunięty punkt Afryki. Przylądek Dobrej Nadziei bywa z nim mylony, bo jest bardziej znany turystycznie, ale realny punkt styku prądów, ciepłego Agulhas i zimnego Benguela, leży właśnie przy Przylądku Igielnym.

Coraz trudniej i coraz mniej pewnie. W False Bay przy Kapsztadzie i pod Gansbaai obecność żarłaczy białych wyraźnie się załamała: w 2018 roku odnotowano tam 50 obserwacji, a w całym 2019 roku ani jednej. Naukowcy wiążą to z dwiema orkami, znanymi jako Port i Starboard, które od około 2015 roku polują na żarłacze białe dla ich wątroby. Dziś operatorzy nurkowań klatkowych częściej pokazują żarłacze miedziane niż białe, więc spotkanie z żarłaczem białym w RPA nie jest już żadną gwarancją.

Wschodnie wybrzeże, od Sodwana Bay po Aliwal Shoal i Protea Banks w KwaZulu-Natal, leży nad ciepłym Oceanem Indyjskim: woda ma tam 20-28°C, widoczność bywa wysoka, a nurkowania kręcą się wokół raf koralowych i większych rekinów, w tym tawroszy piaskowych i żarłaczy tygrysich. Zachodnie wybrzeże przy Kapsztadzie chłodzi Ocean Atlantycki i prąd Benguela: temperatura wody spada do 14-20°C, widoczność bywa ograniczona, a pod wodą czekają lasy kelpowe z fokami i lokalnymi gatunkami rekinów przystosowanymi do zimnej wody, zamiast tropikalnej rafy.

Główne porty lotnicze to Kapsztad (CPT) dla zachodniego wybrzeża, Johannesburg (JNB) jako węzeł przesiadkowy w głębi lądu oraz Durban King Shaka International Airport (DUR) dla KwaZulu-Natal. Z Durbanu do Aliwal Shoal w Umkomaas jedzie się autem około godziny, a do Sodwana Bay dalej na północ nawet 6-7 godzin drogą krajową N2 (krócej z lotniska w Richards Bay). Na sardine run wyjeżdża się zwykle z nadmorskich miejscowości Prowincji Przylądkowej Wschodniej, takich jak Port St Johns czy Coffee Bay, gdzie ławice pojawiają się najpierw.

Zależy od miejsca. Rekreacyjne rafy Sodwana Bay przyjmują nurków od poziomu Open Water Diver, ale przy Aliwal Shoal i Protea Banks zalecany jest Advanced Open Water Diver: prądy bywają umiarkowane do silnych, a część nurkowań przy wrakach i rekinach schodzi do 30 metrów, przy Protea Banks nawet do 40 metrów. Kapsztad i zimny Atlantyk wymagają dodatkowo doświadczenia w grubszej piance lub suchym skafandrze, a sardine run, ze snorkelingiem w otwartym oceanie i nieprzewidywalnymi warunkami, to raczej wyjazd dla osób z doświadczeniem niż na pierwsze zanurzenia w życiu.