Żarłacz rafowy białopłetwy (Triaenodon obesus) i żarłacz rafowy czarnopłetwy (Carcharhinus melanopterus) to dwa najczęściej spotykane rekiny na rafach Indo-Pacyfiku, oba rzadko przekraczające 1,6 metra długości. Białopłetwego rozpoznasz po jasnych końcówkach pierwszej płetwy grzbietowej i górnego płata ogona oraz smukłym, wydłużonym pysku; trzyma się głębszych partii rafy, najczęściej 8-40 m, w pobliżu koralowych głowic i półek skalnych o wyraźnej rzeźbie. Czarnopłetwy ma czarne, wyraźnie obrysowane końcówki płetw i wybiera zupełnie inne siedlisko: piaszczyste, płytkie laguny i przybrzeżne mielizny, gdzie bywa widoczny już przy powierzchni wody.
Żarłacz rafowy białopłetwy jest jednym z nielicznych rekinów zdolnych do aktywnego pompowania wody przez skrzela, dzięki czemu może godzinami leżeć nieruchomo na dnie, zamiast nieprzerwanie pływać, by oddychać. W ciągu dnia śpi w grupach po kilka do kilkunastu osobników w jaskiniach i pod półkami skalnymi, o zmierzchu budzi się i poluje nocą, wciskając się w szczeliny rafy w poszukiwaniu ryb, ośmiornic i langust. Czarnopłetwy poluje raczej w dzień, żywiąc się drobnymi rybami, kalmarami i krabami, i wykazuje silne przywiązanie do jednego, niewielkiego terytorium o powierzchni średnio 0,55 km², które potrafi zajmować przez wiele lat.
Najbardziej przewidywalne spotkania dają miejsca ze skalnym reliefem i prądem: Barracuda Point na Sipadanie w Malezji, Castle Rock w Komodo czy Osprey Reef w australijskim Coral Sea, gdzie przy North Horn żarłacze białopłetwe i szare krążą razem z żarłaczami srebrnopłetwymi podczas kontrolowanego karmienia na 12 metrach. Przy Wyspie Kokosowej w Kostaryce żarłacze rafowe białopłetwe zbierają się w wyjątkowych liczbach: setki osobników polują wspólnie po zmroku przy Manuelita, korzystając ze światła latarek nurków, by wypłoszyć zdobycz ze szczelin.
Żarłacz rafowy białopłetwy rodzi 1-6 młodych po ciąży trwającej 10-13 miesięcy i dojrzewa płciowo dopiero około 8-9 roku życia; żarłacz czarnopłetwy ma krótszą ciążę (7-11 miesięcy) i rodzi 2-5 młodych o długości 40-50 cm. Wolne tempo rozmnażania i przywiązanie do wąskiego pasa przybrzeżnych raf sprawiają, że obie odmiany mają status gatunku narażonego według IUCN, mimo że wciąż należą do najczęściej widywanych rekinów podczas rekreacyjnego nurkowania.